هفتهء پیش این موقع سرعین بودم؛ سرزمین چشمه های جوشان.اصلآ فکر نمیکردم جاهای به این قشنگی تو ایران پیدا بشه چون متأسفانه ما تهرانیها تا چشممون به تعطیلی میوفته به طور غیر قابل کنترل به سمت شمال کشیده میشیم به این بهانه که هوا خوبه و جاهای زیبایی پیدا میشه اما بد نیست گاهی برای تنوع به جاهای دیگه هم سر بزنیم. جادهء آستارا به اردبیل که واقعآ دیدنیه تپه هایی که کم کم به کوههای سبز تبدیل میشه و در فاصلهء بیشتری از جاده جنگلهای پر از درختهای متنوع. در بیشتر ساعات شبانه روز مه گردنه ها رو گرفته و وقتی به بالاترین که گردنهء حیران ه برسی منظرهء جالبی میبینی: بالا سر آسمان خوشرنگ لاجوردی؛ پیش رو چمنزارهایی که به جنگل ختم میشه و زیر پا مه که باعث میشه پایین رو نبینی و یادت میره که توی ارتفاع چند هزار متری هستی.
خود منطقهء سرعین که به شهر کوچکی با دو خیابون تقریبآ عمود و یه میدون اصلی تبدیل شده با اردبیل حدود 30 کیلومتر فاصله داره و پر از چشمه ها ی آب گرمه: گامیش گلی، بش باجی،ژنرال، سبلان، و چند تا دیگه که اسماش یادم نیست که از بس داغند آدم رو می سوزونند. ضمنآ یه چشمهء خیلی جالب هم هست به اسم ویلا دره که ازش آب یخ گازدار می جوشه. میگن که هر کدوم از این چشمه ها خواص درمانی منحصر بفردی دارند.
اما جاذبهء اصلی: غذا. وای که چه قدر همه چیزاش خوشمزه بود، عسل، سرشیر،نون محلی، آش دوغ، و انواع کباب و البته با قیمت خیلی ارزون تر از تهران.
جالبه که تقریبآ توی تمام مناطق کشور ما پر از جاهای قدیمیه که یه عالمه داستان و تاریخ پشت سر خودشون دارند. البته دیدن این جور ساختمونها (مثل مسجد شیخ صفی) واسه ما عادیه و از کنارش با بیخیالی رد میشیم چون نمیدونیم که مردم خیلی کشورها به چه بدبختی دارند واسه خودشون تاریخ درست میکنند. یه چیز جالبی که بهش برخوردم این بود که یه آقاهه سعی داشت از زیر زبون لیدر مسجد شیخ صفی بیرون بکشه که طرحهای به کار رفته رو در و دیوار مسجد ایرانی نیست و کپی از طرحهای غیرایرانیه! من نمیدونم که چی شنیده بوده اما همه میدونن که طرحهای اسلیمی و بته جقه و فرش مانند از فرهنگ ایرانی در اومده.
حیف که ما گذشته و تاریخ داریم اما توی دنیا به چیزهای دیگه معروفیم!
