این زمستون کشکی اینجا هم قصد تموم شدن نداره. ما که تکلیف خودمون رو با لباس پوشیدن نفهمیدیم، قبل از بیرون رفتن از خونه زمان رفت و برگشتنم رو حساب میکنم از بس که دمای هوای روز و شب با هم فرق داره!
یک هفته مریض بودم و آخر دیدم که حسابی گلوم چرک کرده و دارم بدتر میشم. رفتم دکتر، خانوم دکتر گفت باید بهت آنتی بیوتیک بدم گفتم خب بده اما قویتر بده چون بدن ما به آنتی بیوتیکهای معمولی مقاومه. گفت خب مثلا آخرین بار چی خوردی؟ وقتی گفتم سفیکسیم با تعجب گفت اوه تا اون حد پیش رفتی! این نسل دوم آنتی بیتیکه و اینجا اصلآ نیست. حالا من بهت یه چیز متفاوت میدن: این نسل سوم آنتی بیوتیکه! 3 تا قرص یا همشو با هم بخور یا روزی یکی بخور (کشور آزادی و دموکراسیه دیگه؛ همیشه امکان انتخاب داری)! گفتم خب کدوم بهتره؟ گفت با هم بخور.
خلاصه 3 تا قرص رو به قیمت ناقابل 20 دلار خریدم. با خودم گفتم این دارو خیلی قویه الان بخورم یه بلایی سرم میاد. یه چیز کوچک خوردم و بار و بندیل و لپ تاپ و یه پتو آوردم جلو تلویزیون. قرصها رو خوردم و خودمو مشغول کردم تا یه نیم ساعتی گذشت و کم کم دیدم دارم یه جوری میشم سر گیجه و دل درد. فکر کنم خانوم دکتر محترم عوض داروی سرماخوردگی داروی شیمی درمانی داد. خلاصه بر خلاف انتظارم الان هنوز زندم اما کلآ این چند روز جون هیچ کاری نداشتم، فقط پای تلویزیون خوابیدم و تماشا میکنم که این آمریکاییها چطوری مدال میگیرند و از بس سرود ملی آمریکا رو شنیدم دیگه حالم به هم خورد. این شبکه هفت هم کارش باهاله و فقط مدال طلا گرفتن آمریکاییها و استرالیاییها رو نشون میده. این ها همش غرض ورزی دشمنانه من که میدونم ایران الان کلی طلا گرفته اما اینها صداشو در نمیارند.
این استرالیاییها هم که کلی به خودشون افتخار می کنن و میگن ما خیلی ورزشکاریم با بیست میلیون جمعیت رقیب کشورهای پرجمعیتیم. یکی از دوستام گفت باید یه رده بندی هم بر اساس سرانه (per capita) اعلام کنن!
تنهایی) امان از تنهایی …
